170

บทที่ 170 ต้นไม้ชีวิตโบราณวัยอ่อน

“เหอะ พูดจาเหลวไหล ไม่รู้เรื่องรู้ราว” เซมิวเอลที่ชาร์ลส์กำลังพยุงอยู่โกรธจัดจนหัวเราะออกมา

จู่ ๆ เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มู่จิ่นนั่งลงแล้วตบปลอบภูตที่มีสีหน้าเจ็บปวดเบา ๆ พร้อมกับส่งพลังพิเศษให้เธอเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ จากนั้นจึงเงยหน้ามองผู้นำเผ่าภูตที่ยังมีสีหน้าดื้อดึง

“อย่างนั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นเด็กเกิดใหม่ของเผ่าภูตที่สามารถปลุกพลังพิเศษได้มีเยอะไหม? หรือจะพูดอีกอย่างว่า อัตราการเกิดของพวกคุณสูงหรือเปล่า? ทะเลสีเขียวแห่งชีวิตของพวกคุณก็คงยังไม่เหือดแห้งสินะ!”