162

บทที่ 162 อันดับหนึ่ง

[ฉันเห็นนะ หมีตัวนั้นแอบขยับเข้าไปใกล้มู่จิ่นอีกแล้ว]

[ไหนบอกว่าสัตว์กลายพันธุ์ป่ารังเกียจไม่ยอมให้มนุษย์เข้าใกล้ไง? เพิ่งสองวันเองไม่ใช่เหรอ หมีตัวนั้นเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย?]

[อาจจะมีคุณสมบัติทำให้สัตว์รู้สึกเป็นมิตรโดยธรรมชาติก็ได้]

[“เป็นมิตรด้วยกำลัง” ก็นับว่าเป็นมิตรด้วยเหรอ?]

เมื่อสัมผัสได้ว่าหมีขยับเข้ามาใกล้ตัว มู่จิ่นก็หาโอกาสลูบหัวมันทีหนึ่ง พร้อมกับส่งพลังพิเศษให้มันเล็กน้อยอย่างเงียบ ๆ ดาวเอลเบียดูเผิน ๆ มีพืชสีเขียวปกคลุมไปทั่ว แต่ความจริงภายในกลับผุพังไปหมดแล้ว