147

บทที่ 147 ขายผัก

“อืม” มู่จิ่นพยักหน้า “ฉันทำข้อตกลงเล็ก ๆ กับเขา แล้วเขาก็ให้สิ่งนี้มา ฉันยังมีอีกนะคะ” พูดจบเธอก็หยิบป้ายเล็กออกมาอีกสามชิ้น

ของพวกนี้พอการแข่งขันจบลงก็ยังเก็บไว้เป็นของที่ระลึกได้ เวลาเข้าสนามแต่ละครั้งแค่สแกนรหัสก็พอ

“เธอยังมีอีกสามใบ!” มุมปากฉีอวี่กระตุก ผู้อำนวยการใจกว้างกับน้องสาวจริง ๆ

“พวกเธอไม่ใช่ว่าอยากไปดูทางนั้นมากเหรอคะ? พ่อกับแม่น่าจะยังไม่เคยไปฝั่งจักรวรรดิเหมือนกัน ก็ถือว่าไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวแล้วกันค่ะ” มู่จิ่นกะพริบตาอย่างไร้เดียงสา จริง ๆ แล้วตัวเธอเองไม่ได้อยากไปมากนัก