140

บทที่ 140 จบลงอย่างสมบูรณ์

“จะไม่กลัวได้ยังไง คนตั้งเยอะขนาดนั้น ฉันก็ต้องทำเป็นมั่นใจไว้ก่อนสิ” จางเฮ่อตอบด้วยรอยยิ้มแข็ง ๆ ที่แทบไม่เหมือนยิ้ม

ตอนนั้นเขาเกือบคิดว่าตัวเองจะต้องเลือดสาดตายตรงนั้นแล้ว ในหัวมีแต่ความคิดว่า คราวนี้ชีวิตคงจบสิ้นแน่

“ขอโทษครับ เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป ผมปล่อยม่านพลังจิตออกมาไม่ทันจริง ๆ” จ้าวไห่เฟิงกล่าวขอโทษเขาด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่ใช่ความผิดนาย กระสุนนั่นทำขึ้นเป็นพิเศษ อำนาจทะลวงสูงมาก อีกอย่างพลังจิตของนายยังไม่ฟื้นกลับสู่สภาพสูงสุด ต่อให้ทันก็ใช่ว่าจะกันได้” จางเฮ่อโบกมือไปมา อย่างไรก็ยังรู้สึกว่าการอยู่ใกล้คุณหนูมู่ปลอดภัยที่สุด