116

บทที่ 116 เปิดใจคุยกัน

มู่จิ่นบีบหูจี้ไป๋เบา ๆ ให้มันใจเย็นลงก่อน จากนั้นจึงเปิดสมองกลแสง จี้ไป๋ใช้อุ้งเท้ากดบนหน้าจอแสงอยู่สองสามครั้ง

[ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของชิงหลง มันก็น่าจะสัมผัสถึงกลิ่นอายของฉันได้เหมือนกัน]

ตอนนี้มู่จิ่นนั่งอยู่บนหลังเสือและหันหลังให้คนอื่น จึงไม่มีใครเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เธอลูบหัวขนฟูของลูกเสือเบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องตกใจ

[จะตกใจอะไร ตอนนี้เธอก็ไม่ใช่เกราะจักรกลแล้ว ไม่มีใครสงสัยมาถึงตัวเธอหรอก]