106

บทที่ 106 ภูตดอกซันคาโย

เมื่อแสงค่อย ๆ จางหาย ดอกตูมก็ผลิบานออก เจ้าตัวเล็กที่อยู่ข้างในมองมู่จิ่นอย่างไร้เดียงสา

เรือนผมยาวสีเขียวอ่อนประดับด้วยดอกซันคาโยใสแวววาวหนึ่งดอก ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำมีนัยน์ตาสีอำพัน สวมชุดกระโปรงสีเขียวสวยงามยาวถึงเข่า และมีปีกโปร่งใสคู่หนึ่งอยู่ด้านหลัง

“เจ้านาย ดวงตาของเธอเหมือนของฉันเลยค่ะ!” จือจือขยับเข้าไปหาเจ้าตัวเล็กที่เพิ่งถือกำเนิดอย่างอยากรู้อยากเห็น “สวัสดีค่ะ ฉันชื่อจือจือ เป็นภูตเห็ดหลินจือนะคะ”

ภูตดอกซันคาโยเอ่ยเสียงแผ่วเบา “สะ...สวัสดีค่ะ”

มู่จิ่นเข้าใจทันที ภูตตัวน้อยนี้แตกต่างจากจือจือที่ร่าเริงและเข้ากับคนง่าย เธอเป็นเจ้าตัวเล็กที่ขี้อายมาก

มู่จิ่นประคองภูตตัวน้อยขึ้นจากดอกไม้ “เจ้าตัวเล็ก มีชื่อไหมคะ?”

จือจือบินไปนั่งบนไหล่เจ้านาย ดวงตาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น นี่เป็นพวกเดียวกันคนแรกของเธอเลยนะ! ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ

ภูตดอกซันคาโยส่ายหน้า ก่อนตอบเสียงเบาอย่างนุ่มนวล “ฉะ...ฉันไม่มีชื่อค่ะ เจ้านายตั้งชื่อให้ฉันได้ไหมคะ?” พูดจบก็โอบกอดนิ้วของมู่จิ่นอย่างออดอ้อนแล้วถูแก้มเบา ๆ

น่า...น่ารักเกินไปแล้ว ใครจะทนไหวกัน!