064

บทที่ 64 มหาสมุทรที่ปนเปื้อนอย่างหนัก

“คราวนี้จะออกไปนานแค่ไหนเหรอ?” หลานจือจับมือมู่จิ่นไว้อย่างอาลัยอาวรณ์ “หรือให้แม่ไปกับพวกลูกด้วยดีไหม”

ในพื้นที่รกร้างไร้ผู้คน เสี่ยวจิ่นกับพวกเธอทำได้เพียงกินเสบียงแห้งที่เตรียมไว้หรือดื่มสารอาหารเหลว เวลาพักก็ต้องอยู่บนยานบินเท่านั้น อีกทั้งยังอาจถูกสัตว์ประหลาดที่รอดชีวิตอยู่ตามธรรมชาติโจมตีได้

“แม่คะ ไปไม่นานหรอกค่ะ ประมาณครึ่งเดือนก็กลับแล้ว” มู่จิ่นกอดแม่ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“พวกเรากลับมาเร็วแน่นอนค่ะ พ่อเองก็ต้องให้แม่ช่วยเหมือนกันนะคะ” เยว่หยิงก็กอดแม่เช่นกัน

“ใช่ พ่อเองก็ต้องการแม่เหมือนกัน”

สามีภรรยายืนมองส่งเด็กสาวทั้งสี่ขึ้นยานบิน ก่อนยานจะทะยานมุ่งหน้าไปทางเหนือ