030

บทที่ 30 เปลี่ยนห้องเรียน

“ไม่ได้รับบาดเจ็บครับ” จางเหยียนตอบโดยไม่ลังเล “ตอนนั้นผมเป็นห่วงเลยเคยถามแม่เหมือนกัน แต่ตอนพ่อกลับมา เขาไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย คนที่พ่อพาไปด้วยก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งพลังจิตของพ่อที่เคยเสียหายก็กำลังดีขึ้นด้วยครับ”

เมื่อได้ยินคำว่าพลังจิตกำลังดีขึ้น ฟู่ชิงจูก็เงยหน้าขึ้นทันที “ไม่ใช่เพราะยาปลอบประโลมพลังจิตหรือ?”

“ไม่ใช่ครับ ตอนต่อสู้พ่อถูกเผ่าแมลงที่เชี่ยวชาญการโจมตีทางจิตทำร้าย ยาปลอบประโลมพลังจิตทำได้เพียงบรรเทาอาการห้วงจิตคลุ้มคลั่งเท่านั้น ที่อาการดีขึ้นเพราะพ่อได้ลาเวนเดอร์มาต้นหนึ่ง กลิ่นของมันช่วยให้สงบและผ่อนคลาย พ่อมีห้วงจิตเสียหาย พลังจิตเลยไม่มั่นคงอยู่บ่อย ๆ”