001

บทที่ 1 ดาวขยะ

“ห้ามเจาะเลือดเธออีกแล้ว ถ้ายังเจาะต่อเธอจะตาย”

“……”

“แย่แล้ว! เธอกำลังจะระเบิดตัวเอง รีบหยุดเธอ!”

เจ็บเหลือเกิน กระดูกทั่วทั้งร่างเหมือนแตกละเอียดไปหมด ที่แท้ความรู้สึกตอนร่างกายระเบิดเป็นแบบนี้เองเหรอ? แต่เธอน่าจะตายไปพร้อมกับแรงระเบิดแล้วไม่ใช่หรือ แล้วทำไมยังรู้สึกเจ็บได้อีก?

“เสี่ยวจิ่น ตื่นสิ อย่าทำให้ฉันกลัวนะ”

เสียงเด็กที่ยังอ่อนเยาว์และเจือสะอื้นดังอยู่ข้างหู ในที่สุดมู่จิ่นก็นึกขึ้นได้ว่า เธอไม่ได้อยู่ในยุควันสิ้นโลกอันโหดร้ายนั่นอีกแล้ว แต่กลับมาเกิดใหม่ในยุคดวงดาว

เธอฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ก็เห็นเด็กหญิงหน้าตาน่ารักอายุราวหกเจ็ดขวบกำลังกอดเธอร้องไห้ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าตกลงบนใบหน้าของมู่จิ่น

“เยว่หยิง อย่าร้องเลย ฉันไม่เป็นไร”