กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 499 เจินหวนคลอด
“น้องหญิงอี๋ผิน ครานี้เจ้ามาหาข้า คงมิได้เพียงนำของขวัญมามอบให้ แล้วแวะมาเยี่ยมข้ากระมัง?”
เมื่อตวนเฟยสั่งให้บ่าวไพร่ทั้งหมดออกไปจนหมดแล้ว นางก็มองอันหลิงหรงซึ่งทำเช่นเดียวกับตน ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง “ยามนี้เหลือเพียงเราสองคนแล้ว น้องหญิงจะได้พูดจาอย่างเต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจอันใดอีก!”
“ฮ่า ๆ ในใจหม่อมฉันไม่มีเรื่องใดที่บอกผู้อื่นไม่ได้ ต่อให้มีคนอยู่ด้วยแล้วจะต้องเกรงใจอันใดหรือเพคะ?”
เมื่อได้ยินตวนเฟยกล่าวเช่นนั้น อันหลิงหรงก็อดยิ้มพลางส่ายหน้าไม่ได้