กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 458 อยู่ก็เหมือนตาย
“ก๊อก ๆ ๆ!”
ชุ่ยกั่วทำตามคำสั่งนายเหนือหัว เดินไปยังประตูใหญ่ที่ปิดสนิทแล้วเคาะห่วงประตู
เมื่อเสียงดังไปทั่ว ฉีเฟยที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็หดตัวลงโดยไม่รู้ตัว
ยามนี้ฟ้ามืดแล้ว แถวยังไม่มีผู้คนอยู่โดยรอบ เมื่อลมหนาวพัดมา ฉีเฟยก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“สถานที่ผีสางนี่ช่างทรมานคนเสียจริง!”
ฉีเฟยพึมพำแล้วเร่งชุ่ยกั่ว เพราะอยากจัดการให้เสร็จเร็ว ๆ “รีบเรียกคนข้างในออกมาให้ข้า อย่ามัวชักช้า!”
แม้จะเป็นนางเองที่ตัดสินใจมาที่นี่ แต่เวลานี้ฉีเฟยเริ่มเสียใจแล้ว