กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406 ยากจะเลี่ยงความกระอักกระอ่วน
“หลิงหรง…เจ้าไม่เป็นไรจริง ๆ หรือ?”
เมื่อเห็นอันหลิงหรงพูดจาเป็นเหตุเป็นผล เจินหวนซึ่งตอนแรกคิดว่านางคงถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก ก็ชะงักงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งอย่างระมัดระวัง
“ท่านพี่ ข้าสบายดี เหตุใดท่านถึงคิดว่าข้าเป็นอะไรไปเล่า?”
อันหลิงหรงเข้าใจความรู้สึกของอีกฝ่าย และรู้ว่าเจินหวนเป็นห่วงนางจากใจจริง จึงยิ้มพลางส่ายหน้า
หากเป็นเรื่องเดียวกันนี้ในชาติที่แล้ว ตัวนางคงตื่นตระหนกราวกับนกที่ตกใจเพียงเสียงสายธนู ส่วนหนึ่งก็เพราะยังมีสายใยพ่อลูกอันลึกซึ้งค้ำจุนความรู้สึกที่มีต่อ “ท่านพ่อ” ผู้นั้น