กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 372 ไม่มีพระบัญชาห้ามออก
ก่อนหน้านี้ อันหลิงหรงให้เป่าจวนไปตามฮองเฮา ก็เพราะกังวลว่าหากหวาเฟยอาละวาดขึ้นมา จะไม่มีใครในที่นั้นหยุดนางได้
ตอนเป่าจวนไปถึงตำหนักของฮองเฮา ยงเจิ้งบังเอิญประทับอยู่ที่นั่นพอดี
ฮองเฮาจึงถือโอกาสเชิญยงเจิ้งไปตำหนักเสียนเยว่พร้อมกับตน เพื่อดูให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
พวกนางต่างรู้จักนิสัยของหวาเฟยดี
หากเป็นยามปกติ ฮองเฮาคงไม่รีบร้อนถึงเพียงนี้ คงรอจนถึงช่วงคับขันแล้วค่อย “มาถึงอย่างล่าช้า” รับบท “คนดี” ที่มาช่วยอันหลิงหรงกับพวกนาง
แต่ครานี้ฮ่องเต้อยู่ตรงหน้าแล้ว ฮองเฮาจะพลาดโอกาสอันประเสริฐที่สวรรค์ประทานมาได้อย่างไร?