กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 มิได้ปรารถนาสิ่งใด
“ไทเฮา โปรดทรงฟังหม่อมฉันกราบทูลเพคะ”
เสิ่นเหมยจวงประดับรอยยิ้มพองามบนใบหน้า แล้วกล่าวกับไทเฮาว่า “เดิมทีเรื่องนี้หม่อมฉันไม่ทราบจริง ๆ แต่บังเอิญครั้งหนึ่งหม่อมฉันพบเฉากุ้ยเหริน—”
“น้องหญิงฮุ่ย ข้าเคยพบเจ้าเมื่อใดกัน?”
เสิ่นเหมยจวงเพิ่งพูดไปได้ครึ่งเดียว ไทเฮายังไม่ทันตรัสอะไร เฉาฉินโม่ก็ถูกสายตาเปี่ยมความไม่อยากเชื่อของหวาเฟยโจมตีเสียแล้ว
สายตาหวาเฟยเฉียบคมดุจมีดคม ราวกับอยากควักเนื้อของนางออกมาเป็นชิ้น ๆ!
เฉาฉินโม่สะดุ้งเพราะสายตาน่ากลัวของหวาเฟย เวลานี้นางไม่ทันคำนึงถึงมารยาท รีบขัดจังหวะเสิ่นเหมยจวงอย่างร้อนรน
ตั้งแต่เสิ่นเหมยจวงเริ่มพูด ในใจนางก็ผุดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาแล้ว