กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 ยามง่วงงุน
ยงเจิ้งไม่ชอบเสียเวลาพูดกับคนโง่เขลา
ดังนั้น พระสนมอย่างลี่ผิน แม้ยามเยาว์วัยเขาจะโปรดปรานอยู่บ้างเพราะมีรูปโฉมงดงาม แต่เมื่อกระทั่งรูปลักษณ์ซึ่งเคยดึงดูดเขามากที่สุดไม่ชวนให้หลงใหลอีกต่อไป ความโปรดปรานที่จางหายไปจึงเป็นเรื่องที่คาดเดาได้
อันหลิงหรงกับคนอื่น ๆ ยังเยาว์วัย ตามคำของไทเฮา พวกนางอยู่ในวัย “งดงามดั่งบุปผา” ยงเจิ้งย่อมมีเมตตาอ่อนโยนต่อหญิงงามเช่นนี้มากขึ้นอีกสักหน่อย
แน่นอนว่าเพิ่มขึ้นเพียงนิดเดียวเท่านั้น
อันหลิงหรงไม่สงสัยเลยว่า หากนางไม่เข้าใจความหมายที่ยงเจิ้งต้องการสื่อ และไม่ไปชี้แนะเจินหวน