กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300 ลมบูรพาพัดโหม
ยงเจิ้งพอใจอย่างยิ่งกับความ “เอาใจใส่” ที่หาได้ยากของหวาเฟย หลังนางจากไป เขาก็เรียกซูเผยเซิ่งเข้ามา
“ฝ่าบาทมีรับสั่งสิ่งใดพ่ะย่ะค่ะ?”
เมื่อถูกฮ่องเต้เรียกพบ ซูเผยเซิ่งดูไม่สบายใจอยู่บ้าง
เพราะก่อนหน้านี้ตอนหวาเฟยมาถึง เขาเผลอเลินเล่อชั่วขณะ มิได้ขวางนางไว้ กลับปล่อยให้หวาเฟยเข้าไปด้านในพระตำหนักหย่างซินได้สำเร็จ
หลังจากนั้นซูเผยเซิ่งแม้อยากแก้ไขสถานการณ์ แต่หวาเฟยก็เริ่มสนทนากับฮ่องเต้ไปแล้ว
เรื่องราวจึงดำเนินไปในทิศทางที่เขาควบคุมไม่ได้
“ไม่เป็นไร เจิ้นไม่โทษเจ้า ด้วยนิสัยของหวาเฟย หากนางตั้งใจจะบุกเข้ามา ใครจะขวางนางได้?”