กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294 ทูลเชิญฝ่าบาทเสด็จกลับ
“เจ้าซื่อตรงดีนี่!”
เมื่อยงเจิ้งเห็นอันหลิงหรงยอมรับอย่างเปิดเผยว่านางไปเยี่ยมเจินหวนกับเสิ่นเหมยจวง พระองค์ก็แย้มพระสรวลตาม แล้วทำท่าครุ่นคิด
ครู่ต่อมา ยงเจิ้งดูเหมือนตัดสินใจได้แล้ว จึงตรัสขึ้นเองว่า “ช่างเถิด ตอนนี้ทั้งเจ้าและเหมยเอ๋อร์ต่างก็เป็นห่วงหว่านกุ้ยเหรินพอ ๆ กัน พอดีเราเองก็ไม่ได้พบหน้านางมานานแล้ว เช่นนั้นก็ไปเยี่ยมนางด้วยกันเถิด!”
ตรัสจบ ยงเจิ้งก็หันพระพักตร์มาทางอันหลิงหรง ความหมายเรียบง่ายยิ่งนัก พระองค์ตรัสมาถึงเพียงนี้แล้ว อันหลิงหรงก็ควร “แสดงท่าที” เสียบ้าง
“หม่อมฉันขอขอบพระทัยฝ่าบาทแทนพี่หว่านกับพี่เหมยที่ทรงเมตตาเพคะ!”