กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 วาทะเชือดเฉือน
“หลิงหรง! ในที่สุดเจ้าก็มาถึงเสียที!”
เมื่ออันหลิงหรงกับหลิวจูและคนอื่น ๆ เดินเข้าไปในโถงหลักของตำหนักเสียนฝู แววตาของเจินหวนก็พลันเปล่งประกายยินดี นางผละจากข้างกายยงเจิ้ง แล้วรีบเดินมาหาอันหลิงหรง จับมือทั้งสองข้างของนางไว้
เจินหวนมองอันหลิงหรงแล้วเอ่ยเสียงเบา “พี่เหมยกับข้าไม่รู้เลยว่าเหตุใดเรื่องจึงกลายเป็นเช่นนี้ ตอนนี้พวกเราคงต้องพึ่งเจ้าแล้ว!”
“ข้ารู้แล้ว”
อันหลิงหรงพยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นก็เดินไปหายงเจิ้งกับฮองเฮา แล้วคารวะอย่างนอบน้อม
“ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอถวายพระพรฮองเฮา!”