กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ต่างพากันแสดงความยินดี
“เหนียงเหนียง อย่าได้เสียพระทัยเกินไปเลยเพคะ…”
ณ ตำหนักจิ่งเหริน เมื่อเจี่ยนชิวเห็นฮองเฮาเศร้าหมองไม่เบิกบานตั้งแต่ยงเจิ้งมีพระราชโองการลงมา นางก็เอ่ยปลอบอยู่ข้างกาย หวังให้ฮองเฮาทรงมีกำลังพระทัยขึ้น
“เสียใจหรือ”
ฮองเฮาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะหัวเราะขึ้นมา “หึ ๆ ข้ายังมีอะไรให้เสียใจอีกหรือ การกระทำเช่นนี้ของฝ่าบาทก็ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย หากข้าต้องเสียใจทุกครั้ง มิใช่ว่าข้าต้องตายไปแล้วหรือ”
“ฮองเฮาจะตรัสเช่นนี้ได้อย่างไรเพคะ!”