กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 กุเรื่องขึ้นมา
เพราะคิดปรุงแต่งไปต่าง ๆ นานาอยู่ในใจ เฉาฉินโม่จึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเป็นระลอก
เมื่อมองเจินหวนกับอันหลิงหรงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม นางก็รู้สึกอยู่เสมอว่าตนได้ตกลงไปในตาข่ายไร้รูปร่างผืนหนึ่งแล้ว
อันหลิงหรงสังเกตเห็นแววตาหวาดหวั่นที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาเฉาฉินโม่ทันที รอยยิ้มบนใบหน้าจึงยิ่งแฝงความนัยลึกซึ้ง
“ท่านพี่เฉากุ้ยเหริน อย่าฝืนเลยดีกว่า ท่านดูสิ แม้จะยังไม่ได้ยืนนาน แต่สีหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว ยังจะบอกว่าไม่เหนื่อยอีกหรือ?”
คำถามย้อนของอันหลิงหรงทำให้เฉาฉินโม่ได้สติ สีหน้าของนางพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
“ฮ่า ๆ ๆ… น้องอันช่างชอบล้อเล่นเสียจริง”