กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189 สงบนิ่งไร้หวาดหวั่น
“อันกุ้ยเหริน เป็นเพราะเจี่ยนชิวเลอะเลือน เจ้าจึงต้องเหน็ดเหนื่อย ข้าจะให้เจ้าตัดสินใจเองว่าอยากลงโทษเจี่ยนชิวอย่างไร ข้าจะทำตามที่เจ้าปรารถนาทุกประการ!”
ฮองเฮาทอดพระเนตรอันหลิงหรง เห็นได้ชัดว่าทรงต้องการให้อันหลิงหรงรู้จักพอและยอมถอย
เจี่ยนชิวเป็นนางกำนัลชั้นผู้ใหญ่คนสนิทของพระนาง ต่อให้ฮองเฮาตรัสว่าให้อันหลิงหรงลงโทษได้ตามใจจริง ๆ อันหลิงหรงจะกล้าทำตามใจตนหรือ?
อันหลิงหรงรู้จักฮองเฮาดี ย่อมเข้าใจความหมายเบื้องหลังการกระทำนี้ นางจึงกล่าวว่า “เหนียงเหนียงทรงทำเช่นนี้ หม่อมฉันหวาดหวั่นเหลือเกินเพคะ!”
“หืม?”
ฮองเฮาขมวดพระขนง