กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 174 เสด็จมาเยือน
“นายหญิงน้อย ดูเหมือนท่านจะไม่ค่อยดีใจนะเจ้าคะ?”
เป่าจวนส่งเสี่ยวเซี่ยจื่อออกไปด้วยดีแล้วกลับมา ก็เห็นอันหลิงหรงกำลังครุ่นคิด
สีหน้าของอันหลิงหรงไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่ดูไม่ค่อยดีใจนัก
เป่าจวนอยู่ข้างกายอันหลิงหรงมานานแล้ว แม้ทั้งสองจะมีเรื่องบาดหมางที่ไม่อาจบอกคนนอกอยู่บ้าง แต่นางก็ยังรู้จักอันหลิงหรงดี
“อืม”
อันหลิงหรงไม่ได้คิดปิดบังต่อหน้าสาวใช้ทั้งสอง นางพยักหน้า ยอมรับอย่างเปิดเผย
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ?”
หลังอันหลิงหรงอดทนสั่งสอน หลิวอวิ๋นก็รู้จักอักษรอยู่บ้างแล้ว แม้จะยังอีกไกลกว่าจะอ่านเขียนได้คล่อง แต่นางก็มีความมั่นใจมากขึ้น บัดนี้จึงกล้าพูดขึ้นมาสองสามคำ