กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143 จดจำไว้เป็นบุญคุณ
หลังเสิ่นเหมยจวงเข้าใจความหมายของอันหลิงหรงแล้ว ตอนแรกก็อดคิดไม่ได้ว่าเรื่องนี้จะไม่เป็นผลดีกับพระสนมจิ้งผินหรือไม่
อย่างไรการทำเช่นนี้ก็ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังใช้ประโยชน์จากพระสนมจิ้งผิน ราวกับเห็นนางเป็น “เครื่องมือ” อย่างหนึ่ง!
ทว่าความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นมา เสิ่นเหมยจวงก็เหลือบเห็นพระสนมจิ้งผินยิ้มอีกครั้งเพราะคำพูดของอันหลิงหรง
เมื่อเห็นภาพนั้น เสิ่นเหมยจวงก็กลืนคำพูดทั้งหมดที่คิดจะเอ่ยกลับลงคอไป
ช่างเถิด…
แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยทั้งสองฝ่ายก็ได้ “ข้อยุติ” กันแล้ว