กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 สามคนพูดจนกลายเป็นจริง
“นายหญิงน้อย บ่าวรู้สึกว่า...หมอหลวงหลิวผู้นี้ดูแปลก ๆ อย่างไรไม่รู้เจ้าค่ะ?”
ไฉ่เยว่เห็นหลิวเปิ่นเดินออกจากตำหนักฉุนจวี๋ไปเงียบ ๆ ครั้นแน่ใจว่าเขาออกจากตำหนักเสียนฝูแล้ว จึงเอ่ยข้อสงสัยในใจต่อเสิ่นเหมยจวง
เมื่อครู่หมอหลวงหลิวยังโต้เถียงกับนางอยู่เลย เหตุใดเพิ่งพูดกันไม่กี่ประโยค จู่ ๆ เขาก็หนีไปเสียแล้ว!
ไฉ่เยว่คิดว่าเรื่องนี้ต้องมีพิรุธ!
“คนทำผิดย่อมร้อนตัว เขาก็เป็นเช่นนั้นมิใช่หรือ?”
เสิ่นเหมยจวงไม่ได้ใส่ใจท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของหลิวเปิ่น คิดว่าเป็นเพียงเพราะเขาร้อนตัวเท่านั้น