กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 ต้องคิดการณ์ไกล
“เมื่อครู่เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?”
อันหลิงหรงถามเป่าจวนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ นางเพิ่งเห็นเป่าจวนแอบส่งสายตาหยอกเย้ากับเจี่ยนชิวเมื่อครู่นี้
“นายหญิงน้อย! บ่าว...บ่าวไม่ได้พูดอะไรเลยเจ้าค่ะ!”
เมื่อถูกอันหลิงหรงซักถาม เป่าจวนก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ครั้นลนลานขึ้นมา จึงเผลอพูดจาไม่รู้ความออกไป
ทั้งที่อันหลิงหรงถามว่า “กำลังคิดอะไรอยู่” แต่เป่าจวนกลับตอบว่า “ไม่ได้พูดอะไรเลย” คำหนึ่งคือคิด อีกคำหนึ่งคือพูด แม้ต่างกันเพียงคำเดียว แต่ความหมายย่อมต่างกันราวฟ้ากับดิน!
“หึ ๆ เจ้าก็ไม่ได้พูดอะไรจริง ๆ นั่นแหละ แต่ช่างเถิด เรื่องเหล่านี้ไม่สำคัญแล้ว”