กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 เรื่องบังเอิญพาให้พบกัน
“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นเถิด...”
เมื่อได้ยินคำปลอบโยนจากอันหลิงหรง เสิ่นเหมยจวงก็ถอนหายใจลึก สีหน้ามิได้คลายความกังวลลงเลย
เจินหวนกับอันหลิงหรงสบตากัน ต่างดูออกว่าในใจเสิ่นเหมยจวง หวาเฟยยังคงเป็นผู้ที่สร้างความหวาดหวั่นได้อย่างยิ่ง
แต่ผู้ที่ถูกวางแผนเล่นงานก็คือเสิ่นเหมยจวงเอง ในเวลาเช่นนี้ ไม่ว่าพวกนางจะพูดอะไรหรือคิดหาวิธีใดมาปลอบอีกฝ่าย ก็ดูจะไร้ประโยชน์เกินไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจินหวนจึงทำได้เพียงจับมือเสิ่นเหมยจวง หวังว่าจะส่งกำลังใจให้นางได้บ้าง
ส่วนอันหลิงหรงก็ไม่พูดเกลี้ยกล่อมอีก ปล่อยพื้นที่ให้สองพี่น้องสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่วัยเยาว์