กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 59 อวี้ไถจินจ่าน
“ย่าห์!”
เมื่อเสี่ยวเซี่ยจื่อออกคำสั่ง ม้าสองตัวที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีก็เริ่มออกวิ่งทันที ลากรถม้าออกจากเรือนซุ่ยอวี้ไปด้วย
อันหลิงหรงนั่งตัวตรงอยู่บนรถเฟิ่งหลวนชุนเอิน สีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นเต้นหรือตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
ก็เป็นเช่นนั้น นางมีความทรงจำจากชาติก่อน ย่อมรู้ขั้นตอนต่อจากนี้เป็นอย่างดี
เมื่อเทียบกับพระสนมที่ถวายงานบรรทมเป็นครั้งแรก อันหลิงหรงแทบไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลย
ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับฮ่องเต้ แล้วอย่างไร?
ชาติก่อนนางยังพบพระองค์ไม่มากพออีกหรือ?
อันหลิงหรงไม่เคยใส่ใจยงเจิ้งอยู่แล้ว ทั้งยังไม่ได้รังเกียจการถวายงานบรรทม