เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 เก็บงำประกาย
ข่าวที่ฮ่องเต้เลื่อนยศให้อันหลิงหรงถูกขันทีน้อยเสี่ยวเซี่ยจื่อส่งกลับมาก่อนที่เจ้าตัวจะกลับถึงเรือนซุ่ยอวี้เสียอีก ของพระราชทานจากฮ่องเต้ก็ถูกส่งมาพร้อมกันด้วย
ด้วยเหตุนี้ คนในเรือนซุ่ยอวี้จึงได้รู้ข่าวดีตั้งแต่เช้าตรู่ นั่นเองจึงเป็นที่มาของคำแสดงความยินดีจากชุยจิ่นซีและการรอคอยของเป่าจวนก่อนหน้านี้
ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีกับเรื่องนี้
อันหลิงหรงได้ยินเสียงข้าวของกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งมาจากโถงข้างตะวันออก รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้นไม่น้อย
“นายหญิง อย่าเก็บมาใส่ใจเลยเจ้าค่ะ!”
เวลานี้เป่าจวนเดินเข้ามาใกล้ พลางปลอบอันหลิงหรงว่าไม่จำเป็นต้องถือสาฉุนเอ๋อร์
“ท่านพี่เคยกล่าวไว้ว่า หากดูแลทุกอย่างให้ทั่วถึงไม่ได้ ก็จงดูแลตัวเองให้ดีก็พอ แล้วข้าจะใส่ใจไปไย?”