กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 ฉุนเอ๋อร์ตกรน้ำ
“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนฉลาด ไม่เช่นนั้นก็คงไม่ฟื้นขึ้นมาในเวลานี้ แต่ข้าหวังว่าการคุกเข่าสำนึกผิดตลอดคืนจะทำให้เจ้าตระหนักถึงความผิดของตนอย่างแท้จริง และอย่าทำผิดซ้ำอีก”
อันหลิงหรงกดเสียงต่ำยิ่ง ความหมายลึกซึ้งในน้ำเสียงนั้นทำให้เป่าจวนที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว!
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ! บ่าวจะตั้งใจรับใช้นายหญิงน้อยให้ดี ไม่กล้ามีความคิดลบหลู่แม้แต่น้อยอีกแล้วเจ้าค่ะ!”
เป่าจวนคุกเข่าอยู่บนพื้น โขกศีรษะอย่างแรงอีกสองครั้ง ราวกับอยากใช้การกระทำนั้นแสดงความตั้งใจ
นางมองอันหลิงหรงซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองนางจากมุมสูง ไม่รู้เพราะเหตุใด เป่าจวนจึงรู้สึกว่าราวกับอีกฝ่ายมองทะลุความลับทั้งหมดในใจนาง