เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แม่ทัพน้อย แย่แล้ว เรือ เรือจำนวนมากแล่นมาทางฝั่งเรา” หัวหน้าพันครัวเรือนผู้หนึ่งเดินเข้ามาจากดาดฟ้าเรือ สีหน้าตื่นตระหนก
จั่วเมิ่งเกิงยังกินข้าวอยู่ในห้องเรือ ได้รับรายงานก็รีบวางชามแล้วออกมา พลางเดินพลางพูด “มีอะไรน่าตกใจ พวกเรามีเรือหลายร้อยลำ ใครกล้าขวางทาง ก็พุ่งเข้าใส่กำจัดมันเสีย”
เรือหลายร้อยลำ กำลังทหารบกและน้ำไพร่พลสามหมื่นกว่าคน หากพบเจอกองเรือกองทัพหมิงจริง ก็บุกเข้าไป ไม่ต้องกลัวตายก็เข้ามาได้
ชั่วอึดใจถัดมา
สีหน้าของจั่วเมิ่งเกิงพลันมืดลงชั่วพริบตา
“นั่น... นั่นกองเรือของใคร เหตุใดจึงมีเรือรบขนาดใหญ่โตเช่นนี้”
ที่เรือถูกเรียกกันว่าเรือนั้น ย่อมมีทั้งใหญ่และเล็ก
แต่เรือรบมิเป็นเช่นนั้น แม้ลำเล็กที่สุดก็บรรทุกปืนใหญ่ได้หลายกระบอก
ส่วนกองเรือที่ปรากฏบนผืนน้ำเบื้องหน้า ขาวโพลนไปทั้งผืน ใบเรือราวกับปกคลุมทั่วทะเลสาบ มองสุดลูกหูลูกตา