กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อูหลี่หานไม่ได้โกรธแม้แต่น้อยที่มีคนถูกฆ่า กลับแอบยินดี “ฮ่า! ไม่สนว่าพวกมันมาทำอะไร มาถึงอาณาเขตปกครองของชาวฉาฮาร์แล้ว ก็ให้พวกมันได้ลิ้มรสดาบม้าดู”
“ส่งคำสั่งของข้าไป รวมพลกองทหารม้าหนึ่งพันตามข้าไปดู สำหรับพวกที่ไม่รู้ว่าฟ้าสูงแผ่นดินหนา มีทางเดียวคือฟันตัดศีรษะพวกมันให้หลุด เพื่อให้พวกมันกินข้าวไม่ได้ตลอดไป”
มาแล้วก็จงอยู่บนทุ่งหญ้าเสียเลย
หญ้าป่าปีหน้าจะงอกงามยิ่งขึ้น
“ขอรับ!” ผู้ใต้บังคับบัญชาหลายคนหันกลับไปค่ายใหญ่เพื่อระดมทหาร
“หัวหน้าอูหลี่หานพูดไม่ผิด พวกเจ้ากลับไปแจ้งคำสั่งนักรบกล้าโดยเร็ว เพิ่มการระวังภัย แล้วเรียกกององครักษ์ของข้ามา ไปสังหารพวกคนเมืองหมิง” ในดวงตาปาเย่อร์เผยความโหดเหี้ยมและความคาดหวังอย่างยิ่ง