กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
อาปู้ไน่หยิบถุงน้ำออกมา สั่งให้ผู้ติดตามไปตักน้ำแม่น้ำขุ่นมัวมาหนึ่งถุง อึกอักอึกอัก ดื่มจนอิ่ม
หนีมาหนึ่งราตรี กระหายมาหนึ่งราตรี
ดื่มเสร็จ นั่งแผ่อย่างหมดแรงบนพื้นหญ้า แววตาเต็มไปด้วยความเสียใจแค้นใจ
“ชาวหมิงสมควรตายมาอีกแล้ว ท่านถง รีบให้อ๋องผู้สำเร็จราชการส่งทหารมาเสริมกำลังเถิด กองทัพหมิงไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่ ค่ายทหารอันตรายแล้ว”
“ใช่ รีบส่งคนกลับไป บอกคนในค่ายทหาร ให้เคลื่อนย้ายไปทางเหนือ”
หม่านจูซีหลี่สีหน้าซีดเขียว ได้ยินอาปู้ไน่เอ่ยถึงคำว่าค่ายทหาร ก็สั่นไปทั้งร่างในทันใด
สิบสามชนเผ่า ค่ายหลักยังมีไพร่พลสองหมื่น
บวกกับสองหมื่นที่อู๋เค่อซ่านควบคุมตัวไป รวมทั้งหมดก็เหลือเพียงสี่หมื่นเศษ
แต่ล้วนไม่ได้อยู่ที่เดียวกัน เว้นแต่จะรวมพลได้อย่างรวดเร็ว