ตอนที่ 438 ชนเผ่าต่าง ๆ แห่งทุ่งหญ้าม่อหนาน

เฉาเจิ้งลุกขึ้นยืน สองตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง สูดปราณขุ่นออกมาลึก ๆ “ฝ่าบาทให้พวกข้ามาบูรณะสุสานหลวง แต่ไม่เคยให้เหรียญหยวนใหญ่แม้แต่เหรียญเดียว คงอยากให้พวกเราอยู่ที่นี่กระมัง”

“ปีที่แล้ว ความหมายโดยนัยของท่านพ่อสามีเกา นอกจากปล่อยให้พวกข้าไปหาเงินเองแล้ว เกรงว่าฝ่าบาทคงคิดว่าพวกข้าเก็บซ่อนไว้เป็นส่วนตัวข้างนอก”

บูรณะสุสานหลวงไม่ใช่เงินเล็กน้อย

หากเขาหาเงินมาได้ ฝ่าบาทต้องคิดว่าพวกเขายักยอกไปไม่น้อย คิดบัญชีภายหลัง ใครก็ไม่รู้ว่าฝ่าบาทจะจัดการอย่างไร

หากหาเงินมาไม่ได้ ก็ต้องอยู่ที่นี่ตลอดไป

เทียบเท่ากับเข้าซอยตัน

ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ผิดทั้งนั้น