กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าที่ท่านหลี่กล่าวมานั้นมีเหตุผล ควรฉวยขณะอานุภาพกองทัพใหญ่ของเรายังอยู่ ทำลายรังโจรฉ่วงให้สิ้นในครั้งเดียว ราษฎรจึงจะได้ความสงบ ต้าหมิงจะได้เสพสุขสันติตลอดไป” หวังจางตื่นเต้นไม่หยุด
กองทัพหลวงหวนกลับ ได้โคแพะหนึ่งล้าน ม้าศึกหนึ่งแสนสองหมื่น เมื่อปราบโจรจนสงบลงแล้ว ราษฎรก็จะอยู่อย่างสงบสุขประกอบอาชีพได้
ฟางเยว่ก้งเห็นชอบตาม
แต่พวกเขาคิดเรื่องปราบโจรง่ายเกินไป
ภัยของต้าหมิงไม่ได้อยู่ที่โจร แต่อยู่ที่การปกครอง
หากไม่ถอนต้นเหตุของโรค หลี่จื้อเฉิง จางเซี่ยนจง และพวกพ้อง ยิ่งปราบก็ยิ่งมากขึ้น
แต่จูฉือหล่างไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง การโจมตีรังโจรของหลี่จื้อเฉิงไม่จำเป็นต้องใช้ไพร่พลเมืองหลวง
ทางเสฉวนตะวันตกยังมีทหารทวนขาวห้าหมื่นนายของฉินอี้หมิง