เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ครืน!
หลี่จื้อเฉิงราวกับถูกฟ้าผ่าเปรี้ยงกลางวันฟ้าใส ร่างพลันสั่นเทา สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน “อะไรนะ เจ้าพูดว่าอะไร พูดอีกครั้งซิ?”
เขาเบิกตากว้าง ถอยหลังไปอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่
สงสัยว่าตนฟังผิดไปหรือไม่
เมื่อเสียเหอเจียนกับซุ่นเต๋อไปแล้ว การรักษาด่านจวีหยงไว้จึงสำคัญยิ่ง
หากด่านจวีหยงเสียไป กองทัพใหญ่ทั้งหมดก็จะตกอยู่ในอันตราย
“เจียงเซียงก่อกบฏแล้ว ฝ่ายจางหน้าดำกองทัพพินาศทั้งกองแล้วขอรับ” ผู้ส่งข่าวหอบหายใจหนัก สีหน้าลนลาน
เมื่อได้ยินข่าวนี้ หนิวจินซิงและคนอื่นที่อยู่ข้างกันต่างเบิกตากว้าง
“สมควรตาย สมควรตาย! เปิ่นหวังบอกตั้งนานแล้วว่าแม่ทัพยอมจำนนพวกนี้ใช้การไม่ได้ จำไว้ ต่อไปไม่ว่าผู้ใดมาสวามิภักดิ์ ให้ฆ่าทิ้งทั้งหมด ฆ่าทิ้ง!”
“จางติ่งไปถึงที่ใดแล้ว เร็วเข้า สั่งให้เขายึดคืนด่านจวีหยงทันที!”