กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“หึ ๆ ๆ ดูท่าแล้ว กั๋วกงเฉิงก็ยังไม่ไว้ใจข้าสินะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ลาละ”
“เพียงแต่ กองทัพใหญ่อีกสองแสนนายของอ๋องชว่างใกล้จะมาถึงแล้ว และจูฉือหล่างก็ออกคำสั่งปิดล้อมประตูเมืองสิบสามแห่งแล้ว ถึงตอนนั้น พวกเจ้าอยากไปก็ไม่อาจหลบหนีได้แล้ว!!”
โจวเหวินอวี่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม พูดจบก็หันตัวจะจากไป
“กงกง โปรดหยุดก่อน”
“เฒ่าชราไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“กิจการของตระกูลจูหลายร้อยปีล้วนอยู่ในเมืองหลวง คนมากมายขนาดนี้ ข้ากลัวว่า ถ้าคนมากมายขนาดนี้ไปพร้อมกัน กลับจะเปิดเผยได้ง่าย”
“ไม่สู้ให้ข้าเขียนจดหมายลายพระหัตถ์สักฉบับ แล้วเชิญกงกงนำขึ้นถวายอ๋องชว่าง” จูฉุนเฉินมีความคิดหยั่งเชิงจริง แต่ที่จูฉือหล่างออกคำสั่งปิดล้อมประตูเมืองก็เป็นความจริงเช่นกัน