เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ราษฎรผู้ต่ำต้อยขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท ทรงพระเจริญ ทรงพระเจริญ หมื่นปีหมื่นหมื่นปี” หลี่สิบสามตื้นตันน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกราวกับความสุขกระหน่ำใส่
สุสานบรรพชนมีควันเขียวลอยแล้ว
เขาเริ่มเรียนหนังสือรู้จักตัวอักษรตอนห้าขวบ
อายุยี่สิบเข้าการสอบระดับอำเภอ ได้เป็นถงเซิง จากนั้นก็วนเวียนอยู่บนเส้นทางการสอบซิ่วไฉตลอดมา ไม่มีความคืบหน้าเลย
หลี่สิบสามวัยสามสิบแม้ยังมีความยึดติดกับการสอบเอาเกียรติยศจากการสอบอยู่บ้าง แต่เพื่อปากท้องต้องรับมรดกวิชาของบิดา รสเปรี้ยวหวานขมเผ็ดของชีวิตทำให้เขาวางมันลงได้สนิท
คณะงิ้วตระกูลหลี่ ภายใต้การดำเนินกิจการของเขา พัฒนามายี่สิบปี กลายเป็นคณะงิ้วมีชื่อในแถบหนึ่งของเมืองหลวง
คาดไม่ถึงว่า เมื่อถึงวัยลิขิตสวรรค์ ฝ่าบาทกลับพระราชทานหมวกขุนนางให้