ตอนที่ 57 ตัวเอ่อร์กุ่น: เกลี้ยกล่อมอู๋ซานกุ้ยให้ยอมจำนน

แววตาว่างเปล่าของหงเฉิงโฉวชะงักเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนประเด็นพูดว่า “แต่ถ้าอู๋ซานกุ้ยไม่รับปาก เช่นนั้นพวกเราก็รอ”

“ฉงเจินกับหลี่จื้อเฉิงไม่ช้าก็เร็วต้องแบ่งแพ้ชนะกัน”

“เสือสองตัวต่อสู้กัน ย่อมต้องมีตัวหนึ่งบาดเจ็บ”

“อ๋องผู้สำเร็จราชการเพียงยืนดูไฟไหม้จากฝั่งตรงข้าม ก็สามารถอยู่ในสถานะไร้พ่ายได้”

หงเฉิงโฉวรู้ดีว่ากำลังทรัพย์ของราชสำนักต้าหมิงไม่อาจค้ำจุนสงครามยืดเยื้อได้เลย มิฉะนั้น ในศึกซงจิ่น เขาคงไม่ถูกบังคับให้ยกทัพออกไปรบกลางทุ่งกับหวงไท่เก๊ก จนแนวรบพังทลายทั้งสาย

มิเช่นนั้น ตามแผนของหงเฉิงโฉว หากยืนหยัดต่อไปอีกสองสามเดือน คนที่อาจพังทลายกลับเป็นหวงไท่เก๊ก

ส่วนหลี่จื้อเฉิงเพียงอาศัยอำนาจของความได้เปรียบด้านจำนวน เอาชนะกองทัพหมิง

ไพร่พลชั้นยอดของกองทัพหมิงสูญเสียไปเกือบทั้งหมดในศึกซงจิ่น