กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
ตอนที่ 1,510 เหนือสรวงสวรรค์ กองทัพแห่งมหาภพ
ภูผาที่แตกสลาย คือกระดูกสันหลังอันไม่ยอมสยบของเรา!
สายฟ้าที่กัมปนาท คือเสียงคำรามแห่งความเคียดแค้นของเรา!
ผืนดินที่แหลกเหลว คือความโศกเศร้าชั่วนิรันดร์ของเรา!
เลือดของเราหลั่งรินอาบแผ่นดิน ซากศพของเราเน่าเปื่อยกลายเป็นดินโคลน!
ผ่านไปนับล้านล้านปี ยังจำกันได้หรือไม่? ว่าปันกู่เบิกฟ้าดิน? ยังจำกันได้หรือไม่? ว่าหนี่วาหลั่งเลือดซ่อมแซมฟ้า?
ยังจำกันได้หรือไม่? ว่าสุยเหรินซื่อจุดไฟศักดิ์สิทธิ์ ส่งต่อเชื้อไฟไม่รู้จบ? ยังจำกันได้หรือไม่? ว่าเสินหนงซื่อลิ้มลองสมุนไพรนับร้อย ฝังร่างไว้ในแดนไกล?
ยังจำกันได้หรือไม่? ว่าบรรพบุรุษของเจ้ามีนามว่า "เหยียนหวง"?