กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 1,390 จะหาเรื่องใครไม่หา ดันไปหาเรื่องคนหวงน้อง
“นักบวชคนนี้... แปลกประหลาดนัก!”
พ่อมดวูดูเผ่ามนุษย์กิ้งก่าเงยหน้ามองสถานการณ์การรบบนป้อมปราการด้วยความรู้สึกงุนงง
พลังของนักบวชผู้นี้... ช่างประหลาดนัก จะบอกว่าเขาไม่เก่งก็ไม่ใช่ เพราะเวทรักษาขอบเขตวงกว้างที่เขาร่ายออกมาอย่างต่อเนื่องนั้นเรียกได้ว่าน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
แต่จะบอกว่าเขาเก่ง... หากมีพลังขนาดนี้ เหตุใดจึงไม่ร่ายเวทโจมตีโดยตรงเล่า?
นี่เป็นนักบวชที่ใช้ได้แค่เวทรักษาหรือ? เชี่ยวชาญแต่เวทรักษา? อย่างอื่นไม่เป็นเลยหรือ? ยังมีคนพรรค์นี้อยู่อีกหรือเนี่ย?
เอาเถอะ มนุษย์ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากเช่นนี้แหละ
“ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะช่วยพวกมันได้สักกี่น้ำ!”