กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 870 สร้างปาฏิหาริย์
“ท่านอาชิงอิ่ง ขอบคุณมากครับ!”
แม้จะรู้ดีว่านั่นเป็นเพียงคำปลอบใจ แต่ชิงหมิงก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้ายิ้ม จากนั้นเขาก็ยกคันธนูขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เขาไม่ได้วางลูกธนู เพียงแค่ดึงสายธนู
เขาดึงสายธนูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แม้ดวงตาสีเทาหม่นจะไร้ซึ่งประกาย แต่ใบหน้าที่ยังดูเยาว์วัยกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
จนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า ผู้คนต่างแยกย้ายกันไป ชิงหมิงจึงลากสังขารที่เหนื่อยล้าเดินกลับบ้านอย่างช้าๆ
เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า
แม้จะเป็นหมู่บ้านที่คุ้นเคย แม้จะเป็นเส้นทางที่เขาเดินผ่านนับครั้งไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังคงก้าวเดินอย่างระมัดระวัง
เพราะอย่างไรเสีย... เขาไม่อาจได้รับบาดเจ็บไปมากกว่านี้อีกแล้ว