เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 777 คนแซ่กู้ ทุกคนเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“มารดาไร้กำเนิด ดินแดนสุญญตา!”
เสียงกระซิบแว่วหวานดุจล่องลอยมาจากแดนไกล ในยามที่ปลายนิ้วเรียวงามดั่งหยกขาวแตะลงมาเบาๆ ในชั่วพริบตานั้น ตั่วเหยียนรู้สึกราวกับร่างกายสั่นสะท้าน จิตวิญญาณคล้ายหลุดลอยออกจากร่าง เข้าสู่ความสงบเงียบอันเป็นนิรันดร์
ปลายนิ้วของกู้เสี่ยวซางดูราวกับจะทำให้กาลเวลาและมิติพังทลาย ก่อเกิดเป็นหลุมดำที่ลึกล้ำสุดหยั่ง แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสงบสุขและสันติ
ดินแดนสุญญตา คือจุดหมายปลายทางของสรรพชีวิต!
เมื่อกู้เสี่ยวซางชี้ปลายนิ้วออกไป ตั่วเหยียนก็คล้ายคนไร้วิญญาณ เขาละทิ้งการต่อต้านและการหลบหลีก ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างสงบสุขและเต็มใจพุ่งเข้าหาปลายนิ้วนั้น ราวกับนักเดินทางที่เฝ้ารอคอยการกลับบ้านมาเนิ่นนาน
“นี่มันวิชาอสูรหรือ?”