กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 615 เจ้าจะฆ่าข้า ข้าก็ฆ่าเจ้า จะสนทำไมว่าเจ้าเป็นใคร?
“สายลมโหยหวน ฝนโปรยหนาว!”
ชายชราแผดเสียงคำราม พลังจากวิชาลับส่องประกายเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า สายลมที่พัดผ่านและหยาดฝนที่โปรยปรายล้วนแฝงไปด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบ ราวกับลมฤดูใบไม้ร่วงที่แห้งแล้งและสายฝนที่หนาวเหน็บ พรากเอาทุกสรรพชีวิตบนผืนดินไปจนหมดสิ้น มันทั้งเย็นชา โหดเหี้ยม และไร้ความปรานี
การโจมตีครั้งนี้ ชายชราได้ระเบิดพลังทั้งหมดที่มีออกมา
ภายใต้กระบวนท่านี้ เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถสังหารเส้าห่าวและเสี่ยวสือโถวให้ตายตกไปตามกันได้ในทันที
ทว่า...