กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 552: พญาปักษาฟ้าคราม
“รีบหนีเร็ว! ถ้าวิ่งกลับไปถึงหมู่บ้านสือได้พวกเราก็รอดแล้ว!”
สือต้าจ้วงตะโกนก้อง พลางพาเหล่าเด็กแสบวิ่งหนีสุดชีวิตเข้าไปในป่าลึก
“โครม!”
ต้นไม้ใหญ่เบื้องหลังล้มระเนระนาด เศษหินกระเด็นว่อนไปทั่ว
อินทรีเกล็ดเขียวส่งเสียงร้องแหลมสูง มันโฉบลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปีกที่คมกริบราวกับใบมีดฟาดฟันต้นไม้ในป่าจนขาดสะบั้น
“แย่แล้ว! หนีไม่พ้นแน่!”
ระยะทางจากตรงนี้ไปถึงหมู่บ้านสือยังเหลืออีกไกล แต่ทว่าเส้นทางข้างหน้ากลับไม่มีป่าไม้ให้หลบซ่อน มีเพียงพื้นที่โล่งกว้าง
หากพวกเขาวิ่งออกไปในที่โล่ง อินทรีเกล็ดเขียวเพียงแค่โฉบลงมาครั้งเดียว ก็สามารถฉีกกระชากเด็กพวกนี้จนแหลกละเอียดได้
“พวกเราไปหลบในถ้ำกันเถอะ!”