กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 337 คิดจะหลอกข้าด้วยมุกนี้งั้นหรือ?
“เอ๊ะ? นี่มัน...”
ในเสี้ยววินาทีที่เป่าหัวใช้ ‘ปราณเหมันต์ปฐมกาล’ กำจัดมารดาแห่งแมลงกลืนกินจนสิ้นซาก ความเคลื่อนไหวนั้นได้ปลุกให้ตัวตนโบราณอีกตนหนึ่งที่หลับใหลอยู่ในดินแดนผนึกต้องตื่นขึ้น
“นังแพศยานั่น... นังคนที่ลอบกัดข้าแล้วเข้ายึดร่างมารดาแห่งแมลงกลืนกิน ถูกคนจัดการไปแล้วงั้นรึ?”
ณ อีกฟากหนึ่งของดินแดนผนึก ท่ามกลางป่าหินขนาดมหึมา บนแท่นบูชาสีเลือดพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจอย่างถึงที่สุด
“เมื่อหลายหมื่นปีก่อน เราสองเซียนลงมายังโลกเบื้องล่างเพื่อกวาดล้างแมลงกลืนกิน แต่ใครจะคาดคิดว่าการศึกครั้งนั้นจะทำให้เราทั้งคู่บาดเจ็บสาหัส ที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือช่องว่างมิติที่ใช้กลับสู่แดนเซียนได้พังทลายลง”