กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นิยายแปลฟังเอง
บทที่ 167 เจ้าหนุ่ม เจ้ามาสายไปแล้วนะ
“เซียวเหยียน...”
เซียวเฟิงเห็นเซียวเหยียนคว้าอาวุธพุ่งเข้าใส่ศัตรูอย่างไม่รอช้า เขาทำได้เพียงส่ายหัวอย่างจนใจ ก่อนจะเรียก ‘วัชรปราบมาร’ ออกมาในมือแล้วรีบไล่ตามไป
“เศษสวะแห่งเผ่าเซียวงั้นรึ?”
หุนเทียนตี้เหลือบมองเซียวเหยียนด้วยสายตาดูแคลน พลางแค่นเสียงเย็นชา นิ้วเรียวยาวดีดออกไปเบาๆ สายฟ้าสีเลือดเส้นหนึ่งพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าฟาดฟันใส่ศีรษะของเซียวเหยียนทันที
“เปรี้ยง!”
สายฟ้าสีเลือดแหวกอากาศมาด้วยพลังอันมหาศาล แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายชั่วร้ายที่ทำให้ผู้คนรู้สึกขนลุกซู่จนหนังศีรษะชาไปหมด
“บัวเพลิงพิโรธพระพุทธองค์!”