บทที่ 347

บทที่ 347

วินาทีนี้ จางผิงได้สัมผัสกับความรู้สึกที่ถูกผู้คนนับหมื่นจ้องมองในที่สุด

เขารอคอยมานานแล้ว เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดที่เกิดจากไวรัสโลหะเหล่านี้มองมาทางตัวเอง ร่างกายของเขาจึงปกคลุมไปด้วยชั้นเคลือบโลหะหนึ่งชั้น จากนั้นก็กวักมือเรียกพวกมันทั้งหมดเป็นการส่งสัญญาณให้พวกมันโจมตี

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพฤติกรรมการยั่วยุของเขาได้ผล

ชั่วพริบตา สัตว์ประหลาดทุกตัวก็คำรามและพุ่งทะยานเข้าใส่ แม้แต่พรมเชื้อราสีแดงบนพื้นก็ยังลามไปยังตำแหน่งที่จางผิงอยู่ จากนั้นสัตว์ประหลาดตัวที่อยู่ใกล้จางผิงที่สุดก็กระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน พุ่งชนจางผิงราวกับดาวตก