บทที่ 313

บทที่ 313

จากนั้นเป็นต้นมา จางผิงก็ออกค้นหาร่องรอยของนกไฟอย่างต่อเนื่อง

ตั้งแต่บริเวณขอบทะเลสาบลาวาเดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ร่างกายค่อย ๆ ถูกทะเลสาบลาวากลืนกิน ก่อนจะพุ่งกระเซ็นออกมาจากลาวาอีกครั้ง

ชั้นเคลือบโลหะไม่ได้กลัวอุณหภูมิสูง ยิ่งอุณหภูมิสูงเท่าไรก็ยิ่งทำให้ชั้นเคลือบโลหะคมกริบมากขึ้นเท่านั้น

มุมเหลี่ยมทุกส่วนบนร่างกายของจางผิงในตอนนี้ล้วนอันตรายถึงชีวิตอย่างยิ่ง

เขาล็อกเป้านกไฟได้หลายครั้ง จากนั้นก็เหวี่ยงฝ่ามือออกไปเพื่อตะครุบนกไฟ

โดยไม่ตั้งใจ สสารที่ลอยละล่องอยู่ในลาวาต่างก็ถูกฝ่ามือของเขาตัดขาดจนหมด แต่นกไฟอาศัยท่าร่างที่ยืดหยุ่นหลบหลีกฝ่ามือของเขาไปได้

กระทั่ง ‘ท่อนไม้’ ที่นกไฟกำลังตามหาก็ยังถูกเขาชนเข้าโดยไม่ตั้งใจเช่นกัน

ภายใต้การชนครั้งนี้ พื้นผิวของท่อนไม้สีดำสนิทปรากฏรอยขีดข่วนขึ้นมาสายหนึ่ง

ลึกลงไปใต้ลาวาในจุดที่ไกลออกไป เมื่อท่อนไม้ปรากฏรอยขีดข่วนขึ้น ดวงตาสีทองคู่หนึ่งก็ค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ