บทที่ 243

บทที่ 243

ร่างของจิ้งจอกเทียนฉางที่มีความสูงสามเมตร ผอมแห้ง และมีขนที่เน่าเปื่อยในหลายจุด ค่อยๆ ปรากฏรูปร่างขึ้น

ตาขาวของมันเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทแล้ว ในขณะที่รูม่านตากลับเปล่งแสงสีเขียวจางๆ

ที่ด้านหลังของมัน หางแต่ละเส้นงอกใบหน้าของมนุษย์ที่ชวนขนลุกออกมา

ใบหน้าเหล่านี้ต่างสั่นระริกเล็กน้อย ดวงตาเบนไปคนละทิศคนละทาง และต่างก็น้ำลายไหลย้อยออกมา ดูแล้วชวนพิศวงและน่ากลัวยิ่งนัก

"จางผิง จับตัวได้แล้ว!"

มันเงยหน้าขึ้นมองจางผิง จากนั้นเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

ในระหว่างที่พูด ลิ้นของมันก็พุ่งแผล็บออกมา เลียเข้าที่แก้มของจางผิงราวกับลิ้นของงู

"เจ็บชะมัด ที่แท้ความรู้สึกแบบนี้คืออันตรายอย่างนั้นหรอกหรือ?" จางผิงก้มลงมองหน้าท้องของตนเองแวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก