บทที่ 209

บทที่ 209

หลายวันต่อมา

ริมทะเลสาบเล็ก ๆ ด้านหลังหอกุ่ย จางผิง ในชุดว่ายน้ำกำลังนอนอาบแดดอย่างเพลิดเพลิน

เก้าอี้เอนหลังที่เขานอนอยู่นั้นประกอบขึ้นจากกระดูกที่มีลักษณะคล้ายหยก ทั้งยังปูทับด้วยชั้นขนสีทองด้านบน ขนสีทองนี้มีความเงางามและอ่อนนุ่ม แค่มองก็รู้ว่าเป็นของเกรดระดับสูง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือขนของราชันจันทร์

คราวนี้ จางผิง ไม่ได้ทุบราชันจันทร์จนแหลกเหลวเป็นเนื้อบดเหมือนอย่างในความฝัน

แต่กลับเลือกที่จะนำเนื้อของมันไปโยนให้สุนัขกิน พร้อมกับนำกระดูกและขนของมันมาทำเป็นเก้าอี้หนึ่งตัว

เขาไม่ได้เป็นคนใจคอโหดเหี้ยม แต่การที่องค์ชายราชันจันทร์หนีรอดไปได้ทำให้การกอบกู้เมืองหมิงจูมีความสมบูรณ์แบบลดลงไปบ้าง ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเก็บกระดูกและขนของราชันจันทร์เอาไว้ เผื่อว่าวันหน้าอาจจะได้ใช้งาน